Bugünlerde fena halde etamin işine sardım , büyük zevkle yaptığım çalışmalarımla yakında karşınızda olacağım : )

Özlem

Özlem şimdiden çok büyük. Her nereye baksam onu görüyorum. İlk duyduğumdan beri "ama o benim babam" diyip durdum. Evet o benim babam. Ve yanımda yok artık. Yeri hiç dolmayacak. O benim için güç demekti, neşe demekti, güven demekti. Bir yerde o varsa ben rahatım demekti. Emre için dedeydi. Bundan sonra benim anlatmalarımla bilecek Hikmet dedesini.
1 haftayı geçti bile. Daha çok zaman geçecek ve özlem büyüyecek. Tek dayanağım onun iyi olduğunu düşünmem. O iyi ve inşaallah mekanı cennet...
Ama akıldan çıkmıyor. En son bana geldiğinde Emreyi cama oturtmuştum. O da camın önüne arababayla gelip Emreye şişt pişt yapmıştı. Emreyi çok seviyordu.
Zaman zaman unutuyorum. Aklıma geldiğinde tekrar inanamıyorum. Çok büyük acıymış en yakınını kaybetmek çok...
Ama bir yandan bu kadar sabrı içimde hissedeceğimi hiç düşünmemiştm. Allah sabrını veriyor deniyor ya.. Gerçekten veriyormuş, bunu iliklerinize kadar hissedip hiçbirşey olmamış gibi rahat olabiliyorsunuz. birde nasıl böyleyim diye düşünüp duruyorsunuz.
Babacığımdan geriye yapabileceğim tek şey hayırlarda bulunmak ve okumak... dua dua dua...
dualarımız da olmasa...

Hatice ve Orjinal Hediyeleri... :)

Nerden buluyorsun bu fikirleri kuzum? :)

Malum Hatice umreden geldi. Ben ramazanda gitmiştim ziyaretine. Oruçlu olduğumdan bi ikramda bulunamamıştı. Yani bana borçlandı :) Ve tekrar gittim kendisine. Bu sefer başka arkadaşlarımızda vardı tabi. Bi dahaki sefere kişiler değişecek ama gene ben olucam :) Sevdim bu işi :)
Kahvaltı mı desek brunch mı? saat 12de gittik ama peynire doyduğumuz bir sofraydı. Tabii diğer ikramlarda muhteşemdi. Özellikle peynirli tart...

Sofra şöyle;

Peynirli tart böyle;

kumpir ise aynen şu şekildeydi.

ve buda orjinal hediyesi..
kişiye özel yüz seccadesi... M harfi işlenmiş. ve miss kokulu tesbih..

ve bu da emre.. namazımı kılarım tesbihimi de çekerim modunda.. :)